सपनाको वास्तविक यात्रा

 सानो हुँदा,

निद्रामा शब्दहरु देख्थे,

आश लाग्थ्यो तीनले पुरा पार्लान -

सपना ।

ती त अलमलमा छन्,

दिशाविहीन युवाले कल्पेको ।

अपुरा छन्,

गाउँका घरहरुजस्तो ।

अचेल पनि, 

देख्छु शब्दहरु

इतिहासको पानामा बस्ने लक्ष्य तिनको,

वाक्य बन्ने आकांक्षा ।

तर,

ती महत्वाकांक्षी शब्दहरु  

भईसके अर्कै ।

यो संसार पसे,

भोका हातहरुले लुछे,

क्षत् - विक्षत् ।

राति सपनाको घरमा देख्छु शब्दहरु ।

धेर भएर फ्याँकेको भात जस्तो,

भोलि खान्छु भनि राख्दा,

आज गन्हाएर तिरस्कार गरे जस्तो ।

जता ततै छरिएको,

हप्तौं नाफ्याँकेको किचनको फोहोरजस्तो । 

 

अचेल,

अवचेतनमा हैन,

अचेतमा बस्ने सम्झनाजस्तो,

कहिले काँही बाहिर निस्कन्छन्

निकाल्दै पटपट आवाज ।

ती शब्दहरु,

अर्कै भईसके

कंकाल - बनिसके अक्षरहरु ।

ती अक्षरहरु,

कहींले काहीं सपना नाघेर,

यो खालि कागजहरुसंग,

वार्तालाप गर्न आउँछन्,

भूतपूर्व प्रेमिलाई सम्झिने 

boyfriend जस्तो 

कुरा गर्छन्, शब्दहरुको ।

दुःख, पिडा, रक्सि, खुशी

सबै पोख्छन् ती अक्षरहरु ।

अनि वास्ताविकता बन्छन्

ई कागजहरूमा ।

जहाँ सपना सत्यता हुँदैन ।